Ciepło, czysto, miło.

 Ogłaszam wszem i wobec, że piec już grzeje 😌Niełatwo było mieszkać chwilowo w prosektorium, ale... jeszcze gorzej było mieszkać chwilowo w takim syfie. Nienawidzę zimna, poważnie, ale sama zdziwiłam się, że nie tyle to zimno co wszechobecny bałagan dołował mnie bardziej. Czułam się tak okropnie przygnębiona. Każdy człowiek ma jakieś tam poczucie estetyki.. mniejsze czy większe. No i właśnie przez te kucie ścian wszędzie było pełno pyłu. Na podłodze, na ścianach, szafach i szafeczkach. Rzeczy powynoszone, poprzestawiane w jedną kupę, żeby łatwiej było ogarnąć. No i jeszcze to zimno dodatkowo. Myślałam, że oszaleję.

Całe szczęście w czwartek wieczorem udało się już uruchomić ten piec i zaczął się proces powolnego rozgrzewania domu. Nadal było zimno, ale już w piątek było czuć różnicę i to sporą. Po powrocie z pracy w piątek wzięłam się za sprzątanie chociaż odrobinki. Nie wiedziałam za co mam się wziąć, od czego zacząć... 
Padło na sypialnię. Pozmieniałam pościele, pomyłam okna, podłogi, szafki, pozdejmowałam firany i zasłony do prania. Niby jeden mały pokoik, a godzinę bitą mi zajęło sprzątanie go, nie licząc pościeli. Wiadomo, że w międzyczasie musiałam obrządek zrobić w stajni, później wzięłam się na szybko za łazienkę u góry. I tak na prawdę nie planowałam nic więcej, ale gdzie nie spojrzałam tam szlag mnie trafiał, że jest pył z wiercenia i roznosi się dalej na cały dom. Jak zdjęłam rękawice i odstawiłam w kąt mopa była godzina 23:30.  Zawzięłam się i sprzątnęłam też kuchnię, spiżarnię, przedpokoje i schody. Zostały mi weranda i łazienka na dole. Gdy tylko posprzątałam od razu poczułam się lepiej, a przyjemne ciepło powoli rozgaszczało się w domu. I tak oto w sobotę mieliśmy 20 stopni w domu. I tak mi się błogo zrobiło jak wczoraj oglądałam rolników z Podlasia...Tak mi było cieplutko. Leżałam w czystej pościeli, pod czystym i miękkim kocykiem, a w ręce trzymałam kubek z gorącą herbatą z pomarańczą. W końcu poczułam się dobrze.. 

Ale wracając jeszcze do soboty...

W sobotę z okazji Mikołajek zorganizowaliśmy wyjazd w teren na koniach. Pojechaliśmy w trasę dookoła jeziora Łąkie. Troszkę pobłądziliśmy, troszkę musieliśmy poprowadzić konie w ręku bo podłoże było bagniste i baliśmy się poślizgu. Ostatecznie po ponad dwóch godzinach tułaczki wróciliśmy do stajni 😋 Ja tam osobiście lubię takie tułaczki. Lubię zwiedzać i odkrywać nowe miejsca, nie kręci mnie jazda wciąż tymi samymi drogami. Dziewczyny były też zadowolone. W teren tym razem pojechała z nami też mała Niunieczka, która dość dawno pod siodłem nie chodziła, ale poradziła sobie świetnie. Nie bała się niczego, nie zatrzymywała się ani nie panikowała, gdy widziała samochody. Jestem z niej mega dumna.  

Po powrocie z terenu czekało na nas ognisko przygotowane przez Szczeżujskiego, kijki do kiełbasek, grzane wino i świąteczne przeboje płynące z głośników. Piekliśmy kiełbaski, a dookoła nas krążyły dwie kocice i psica mające nadzieję, że coś spadnie. Kilkanaście metrów dalej pasły się konie i tylko co jakiś czas zerkały w naszą stronę sprawdzić czy wszystko jest w porządku. 

 

Kostka czeka aż spadnie jakaś kiełbaska

Po ognisku skoczyliśmy jeszcze z D do sklepu, a po powrocie wpuściliśmy do stajni konie, które po ciemku jeszcze jadły sobie sianko i posprawdzaliśmy wszystkim kopytka. Obejrzeliśmy, czy żadnemu nie utknął w kopycie jakiś kamień, wyczyściliśmy je trochę z błotka. Popryskaliśmy cyclosprayem nogę Neptunowi bo znów uszkodził delikatnie guzek, który się na niej znajduje. Konie zostały obdarowane buraczkami Mikołajkowymi, nakarmiliśmy je, dołożyliśmy siana i w końcu do domku. Zaraz po naszym wejściu przyjechali M i P. Razem usiedliśmy więc przy stole i przy pogawędce rozegraliśmy kilka starć w gry planszowe.

Wracając jeszcze na chwilę do mikołajkowego terenu- spędziliśmy w siodłach prawie 3 godziny, a moje kolana i kostki nie bolały mnie. Tak dla wyjaśnienia- jazda konna obciąża kolana i kostki przez to, że nogi muszą być oparte na strzemionach. Do tej pory miałam zwykłe, stalowe strzemiona, później zmienione na plastiki, ale też zwykłe. No i postanowiłam zainwestować w porządne strzemiona odciążające stawy i amortyzujące wstrząsy. Sprzęt jeździecki jest strasznie drogi, ja zwykle kupuję rzeczy używane bo niestety coś co jest tańsze mocno odbiega jakością od tych dobrych rzeczy więc dla dobra koni bądź w tym przypadku moich stawów wybieram używaną, ale porządną rzecz. Strzemiona odciążające to koszt ponad 400 zł za nowe... Czekałam i czekałam na okazję, aż w końcu trafiłam. Ktoś sprzedawał w internecie używki za pół ceny. Tyle kosztują nowe badziewia, a mi udało się dorwać porządne strzemiona. Ja, jak to zawsze ja po części szczęśliwa, a po części z wyrzutami sumienia... Wyrzuty sumienia minęły w momencie, gdy moje kolana mi podziękowały. I na tym przykładzie będę już zawsze polować na takie okazje. 

Od wtorku jest tak ciepło na zewnątrz... ponad 10 stopni.. I pomimo, że cieszę się bo wolę ciepło niż zimno to niepokoi mnie trochę taki stan rzeczy. Konie obrosły grubą, zimową sierścią, a tu nagle temperatury prawie, że wiosenne. Mogą się trochę przegrzewać. 

W standardowym miejscu - na polu za placem do jazdy pojawili się znów moi ulubieni sąsiedzi- żurawie. Czytałam już o tym, że przestały odlatywać na zimę. Nie było ich przez chwilę, ale teraz znów wróciły i swoim śpiewem dodają uroku codzienności na wsi.