Lodowe piruety

Pół Polski zasypał śnieg. No to ja jestem w tej bezśnieżnej części Polski, ale mam za to mróz 💀 Pogoda w ostatnich dniach troszkę nam tu utrudnia życie, nie powiem, że nie... Na ten przykład w sobotę rano wyszłam z domu, zeszłam po schodkach i w planach mam skierować się w stronę stajni co by moje stadko nakarmić, aż tu o mały włos bym orła nie wywinęła. Okazuje się, że w nocy padał sobie deszcz, który pod wpływem niskich temperatur zamarzł. W efekcie zrobiło nam się na podwórku lodowisko.  A że w dużej mierze podwórko wyłożone jest kostką brukową to miało co zamarzać. 

Doślizgałam się do stajni, wsypałam koniom jedzenie do żłobów i przystąpić musiałam do zawiezienia im wózeczkiem siana na pastwiska. Kosz na siano mają postawiony akurat na dole więc tym wykostkowanym podjazdem z górki zaczęłam "iść", ale zrezygnowałam. Wózek pchał mnie dodatkowo, nie było opcji na normalne zejście, o powrocie już nawet nie wspominając. No więc musiałam na około wieźć to nieszczęsne siano zmarzniętym polem. Zamarznięte "koleiny" zrobione przez konie nie były zbyt miłym podłożem ani dla mnie, ani dla wózeczka, istniało realne ryzyko skręcenia kostki, ale lepsze to, niż zjazd na tyłku po oblodzonym podjeździe.

Tego dnia miałam zaplanowane dwie jazdy. Wyszłam na plac sprawdzić jak tam się sprawy mają. No i niestety nawet piach był pokryty "lukrem" lodowym. Taka gruba warstwa lodu pokrywała mój plac do jazdy. Pierwszy raz widziałam, żeby dało się ślizgać na piachu. Podłoże kompletnie nie nadawało się do jazdy. W teren też nie było opcji jechać bo po pierwsze nie zjechalibyśmy na dół, po drugie- w terenie też wszędzie będzie zmarzlina, wyjątkiem są tylko pola. Finalnie musiałam to odwołać.

No dobra. Wszystko wszystkim, lód, mróz, cuda na kiju, ale konie to trzeba wypuścić z tej stajni. Tylko jak to zrobić, żeby mi się nie rozjechały jak Bambi?  Sprawa ciężka do myślenia. Na pastwisko prowadzą dwie drogi. Jedna wyłożona kostką, druga piaszczysta, ale oblodzone tak samo. Do tego piaszczysta bardziej stroma. Kostka w miarę równa, a więc decyzja, że idą kostką. Przyszło mi jeszcze do głowy, żeby piachem posypać, ale skąd miałabym go wziąć? 😅

No i czas je wypuścić. Otwieram każdego po kolei no i poszły konie po betonie. Jak tylko wyszły to ogarnęły, że coś jest nie tak i żółwim wręcz tempem brnęły w stronę pastwiska. Kopytka się ślizgały, ale co cztery nogi to nie dwie! Łapały równowagę i szły dalej. Neptun nam się tylko lekko rozjechał jak żaba na liściu i stwierdził, że dalej nie idzie, ale po chwili wziął się w garść i powolutku poczłapał za resztą. Wszyscy cali, bilans poranka- 0 wyrżnięć o ziemię.

Sytuacja podłożowa niewiele zmieniła się przez cały dzień. Coś tam może stopniało, ale wieczorkiem dopadało mżaweczką i zapowiadało się, że w niedzielny poranek będzie to samo.  Póki co w sobotę powoli człapiąc razem z D zrobiliśmy obrządki i poszliśmy jeszcze uprzątnąć mój warsztacik. Jeszcze nim nie jest, uprzątnęliśmy pomieszczenie, które ma nim zostać. Śmieci wywalone do kosza, jakieś skrawki walających się drewienek władowałam na taczkę i w drogę ruszyłam zawieść to do kotłowni... A, że do kotłowni zejście jest strome, a ja pewna siebie wkroczyłam tam równym krokiem nie zwalniając nawet to zdarzyło mi się nieoczekiwanie i nagle usiąść z impetem na tyłek- wywalić się na dupę innymi słowy. Bilans na popołudnie- 1 wyrżnięcie o ziemię... ale przynajmniej robota wykonana.

Szkoda, że nie zrobiłam zdjęcia przed sprzątaniem. Całe pomieszczenie było zawalone śmieciami.

Obawiałam się troszkę o powrót koni z pastwiska bo zazwyczaj, któryś musi sobie biec zamiast iść i tu się bałam, żeby nikt nie wykopyrtnął się przypadkiem, ale konie poradziły sobie i tym razem. Bilans wieczoru- 0 wyrżnięć o ziemię, a całego dnia- 1 wyrżnięcie. Mogło być gorzej 😆

W niedzielę jak podejrzewałam podłoże było takie samo, ale wszyscy nauczeni doświadczeniami dnia poprzedniego poradzili sobie dobrze i nikt nie ucierpiał, a lód zaczął stopniowo ulegać zamianie w stan ciekły. Do wieczora już było znośnie, a dziś rano całkiem stopniało więc moje szanowne 4 litery są już bezpieczne 😜

W piątek pracowałam nieco dłużej niż docelowo z powodu szkolnej uroczystości, a gdy wróciłam do domu to po ogarnięciu stajni musiałam zawieźć Szczeżujskiego do jego pracy. Przedtem jeszcze wpuściłam konie do stajni, a po powrocie dałam im jeść. Zatrzymałam się na chwilę przy Rudym i przeczyściłam go bo trochę utytłany był i postanowiłam, że skrócę mu grzywę. Wyszło fajnie, choć lekko krzywo w niektórych miejscach. Ale proszę nie oceniać 😅 Ciężko obciąć włosy dziecku machającemu głową, a Koniowi jeszcze gorzej bo jego głowa waży więcej niż takie przykładowe dziecko. Dziś ewentualnie poprawię. W ogóle podoba mi się jak mu zaczęły włosy ładnie rosnąć. Przyjechał do mnie postrzępiony, z krótką szczeciną zamiast grzywy i ogona. Kopyta popękany, w stanie tragicznym. Odkąd suplementuję mu biotynę to i kopyta znacznie się ponaprawiały, a grzywa i ogon zaczęły szybciej rosnąć i zagęściły się. Tylko grzywka na czole nie chce się ruszyć. Chyba już taka jej uroda i zostanie jak jest 😅

Po powrocie do domu z pracy dzisiejszego dnia wzięłam się za robienie obiadu chłopakom. Przerabiają hydraulikę w związku z czym w domu jest zimno jak w psiarni. Tak się mówi, choć nie wiem czemu bo mój pies w domu mieszka i nie raz ze mną pod kołdrą śpi.. Może lepszym określeniem byłoby- jak w prosektorium. W każdym razie zimno. Zawrotne 12 stopni w domu, no ale jak się w kuchni zamknęłam z tymi garami na gazie to i dobiłam samą gazówką do 15 stopni 😆 Po obiedzie jak zwykle zajęłam się obrządkiem, a po obrządku znalazłam chwilę na "dymka" w moim ulubionym miejscu za stajnią. Kiedyś tu o nim pisałam Od zera do Ranchera!: Moje zaciszne miejsce + co muszę z nim zrobić

No i tak się rozejrzałam. Wszędzie chlapa i szarość. Klimat mamy jaki mamy, ale jedno jest pewne.. Bez tych plandek i blach wygląda to o wiele lepiej. Jeszcze tylko odmalować to wszystko, ale to już raczej praca na wiosnę... Niestety nie wyrobiłam się. Stare zdjęcia są właśnie w starym wpisie powyżej.

Sceneria może nie jest ładna tak jak na starym zdjęciu, ale płot już nie zasłania mi placu, pól i lasku.

Okazało się, że przeróbki hydrauliki potrwają co najmniej 2 dni, a więc kąpaliśmy się po staremu- w misce, z wodą gotowaną w czajniku. Spaliśmy przy farelce, pod kocami, kołdrami, a ja w kombinezonie miśkowym- czyli mojej tajnej broni na zimno.

Dziś rano na termometrze domowym było 10 stopni. Chłopy! Szybciej tam!

Nie wspomnę również o tym, że wszędzie w domu mam zapylenie po kuciu ścian pod rury...a święta coraz bliżej. Nie wiem jak ja to wszystko ogarnę...