Zebra za szkłem czyli pierwsze wspomnienie pasji.

    Jak można się domyśleć, zima nam koniarzom nie przeszkadza....Yyy znaczy się... przeszkadza i to mocno, w zasadzie to zima jest zmorą koniarzy- zmarznięta woda, zmarznięty plac do jazdy, przeszywające zimno, zgrudziała ziemia źle robiąca końskim kopytom. .. ale nie przeszkadza w tym żeby wsiąść na konia i pojechać w teren. Może nie jest to wtedy mocno intensywny teren bo podłoże jest w wielu miejscach zmarznięte i uniemożliwia nam kłus i galop.. Tak czy siak pomimo zimna wsiedliśmy na konie i pomaszerowaliśmy przed siebie z D i P. Uprane dzień wcześniej termobuty jeździeckie okazały się nadal wilgotne więc założyłam dwie pary skarpetek. 

     Wycieczka nam się udała, dużo pozwiedzaliśmy, za każdym razem udaje nam się znaleźć nowe ciekawe ścieżki. Tym razem najpierw czekało nas ciekawe spotkanie. Takich końskich kolegów (lub koleżanki) spotkaliśmy w trasie. Biegły za nami po pastwisku, po drugiej stronie siatki. Nasze koniska mega ciekawskie patrzyły z zainteresowaniem.

Takie dwie siwe piękności

    Wiedzeni ciekawością tym razem postanowiliśmy troszkę zboczyć z naszej trasy i pojechać polną drogą w nieznane. Uznaliśmy, że najwyżej zawrócimy jeśli nigdzie nie dojedziemy. Okazało się, że droga prowadziła do pięknie wyglądającego o tej porze roku lasku.

    A wjechaniu głębiej w lasek naszym oczom ukazało się piękne jeziorko. Na szczęście mieliśmy słoneczko tego dnia więc mogliśmy podziwiać jak promienie słońca odbijają się w jego tafli. Piękny widok.

    Niestety las w pewnym momencie się skończył i nigdzie nie było drogi. By jednak nie zawracać bo pokonaliśmy spory kawałek wjechaliśmy na łąkę, ale po przejechaniu kawałka zaczęło się zaorane pole. Nie jestem skora do jeżdżenia w takich miejscach bo szanuję pracę rolników i nie chcę deptać pola. Co innego łąka, trawy nie zniszczymy. No, ale nie było wyjścia bo tam gdzie moglibyśmy przejechać był założony pastuch.. Tak więc boczkiem czmychnęliśmy po zaoranym polu, ale jak mniemam nic tam jeszcze nie posiano bo nie było wyrównane. Jakby nie było troszkę źle się z tym czułam.

    Do stajni wróciliśmy lekko skostniali, najbardziej przemarzły mi stopy, ale jak zsiadłam to odzyskały krążenie i zaczęłam czuć, że je mam 😁Rozsiodłaliśmy koniska i roztarliśmy je słomą.

    A Rudemu założyłam jeszcze derkę, bo troszkę się spocił i wolałam osłonić mu nerki na zimnie. Oczywiście derkę założyłam tylko na moment wyschnięcia, po 15 minutach poszłam mu ją zdjąć, na stałe nie derkuję koni bo nie chcę żeby mi się do ciepłej derki przyzwyczaiły i przestały polegać na swojej sierści. 

     Dużo osób mówi mi, że widać, że konie to moja pasja. Oczywiście, że tak! To jest moja pasja i tak na prawdę nie wiem nawet, w którym momencie się rozpoczęła, a to znaczy, że było to we mnie od urodzenia 😊 Nie wydarzyło się nic w moim życiu co mnie zafascynowało końmi. Ja je od małego kochałam tak po prostu i znikąd. Pierwsze moje wspomnienie związane z tą pasją pochodzi z wczesnego dzieciństwa. Pamiętam jak byłam z mamą w mieście na zakupach, jechałam w spacerówce. Mogłam mieć może ze 3 latka. W pewnym momencie za sklepową witryną zobaczyłam zebrę. Taką zabaweczkę- to chyba był sklep zabawkowy. No i drzeć się poczęłam, że ja chcę konika. Mama tłumaczyła mi "To jest zebra, to nie konik" no ale wiadomo, że nie rozchodziło się o nazewnictwo wtedy. Mnie interesowało tylko to, że to coś wyglądało jak koń. Paski, kropki, czy kratki... Nie ważne. Pamiętam, że wróciłam do domu z zebrą pod pachą. Każdy mój list do Mikołaja był niemal taki sam. Zawsze życzyłam sobie nowego konika. Miałam ich istną kolekcję- duże, małe, kare, gniade, z miękkiego plastiku, z twardego... I ciągle chciałam więcej. Nie interesowały mnie lalki, domki czy inne gadżety. Dla mnie jedynymi prawilnymi zabawkami były koniki. Wycieczka szkolna- co przywoziłam ze sklepu z pamiątkami? Oczywiście konie. Pamiątki z wakacji- konie. Rysunki? Same konie.

    Tak więc tak, to jest moja pasja. Nie wiem jak ją wytłumaczyć bo nit jej we mnie nie zaszczepił, ani celowo, ani przypadkiem. Nie miałam też okazji ani jeździć konno, ani widzieć konia na żywo, gdy byłam malutka. Zostało mi z poprzedniego życia? 
    Jak się można domyśleć szłam w to dalej i zabawki przestały mi wystarczać, namówiłam rodziców na lekcje jazdy konnej. Później był klub jeździecki, przerwa na czas gimnazjum bo wiadomo, że wtedy głupie nastolatki mają inne priorytety... Powrót w siodło po jakimś czasie. Pierwsza dzierżawa konia, pierwsza praca przy koniach... Kurs instruktorski i praca już w innym charakterze. Nabywałam doświadczenia w pracy i z osoby do pomocy byłam samodzielnym zarządcą stajni.. Pracowałam w kilku miejscach i zdobywałam doświadczenie jako instruktor, jako jeździec, w treningu koni i jeźdźców. Później postanowiłam pracować w zawodzie, który zdobyłam na studiach, a konie zostawić sobie jako weekendową pracę lub hobby. Niestety okazało się, że wieloletnia praca w stajni świątek, piątek czy niedzielę, wykonywanie zadań spoza zakresu obowiązków nie została doceniona przez byłą szefową i zaczęła wołać ode mnie za jazdy kwoty niemałe. Ubodło mnie to nieco bo przypomniałam sobie te wszystkie chwile, gdy narażałam swoje zdrowie zajeżdżając młode konie, gdy siedziałam w stajni w majówki, długie weekendy..

Zmieniłam stajnię, jeździłam rzadko bo odkładałam pieniądze na co innego. Na to by spełnić swoje marzenie i nie być zależnym od innych. By mieć swoje konie. No i tak oto jestem tu gdzie jestem. Ciągle pełna pasji do koni.

Ale, ale.... Zaczęłam trochę nie od tej strony opis weekendu, bo zaczęło się od sobotniego poranka.. a był tak piękny, że zasługuje by go tu opublikować:

Rudy i jego oddech smoka o poranku 🐉

Wschodzące słońce 

Oszronione pastwisko w blasku wschodzącego słońca

Wideorelacja wygląda o wiele lepiej, ale tu się nie da. Za dużo kombinowania z wrzucaniem na yt.